donderdag 22 april 2021

TUINIEREN IN DE OCEAAN Is het te laat om het koraal te redden?

Artikel van Anneke gepubliceerd op:
- https://dewereldwijven.com/?s=fiji
- https://dewereldwijven.com/2021/04/11/anneke-tuiniert-oceaan-fiji-koraal-redden/ 

TUINIEREN IN DE OCEAAN

Is het te laat om het koraal te redden?

5 april 2021

Fiji

 


Koraalriffen over de hele wereld worden bedreigd. Door klimaatverandering, door vervuiling en ook door overbevissing. Volgens verschillende experts zullen de meeste koraalriffen tegen 2050 verdwenen zijn. Zijn deze belangrijke ecosystemen nog te redden? En waarom zou dat nodig zijn?


Fiji is een droombestemming voor velen. De prachtige natuur, de interessante cultuur en de vrolijke, hartelijke mensen vormen de ideale mix voor een geweldige vakantie. Onderdeel van de prachtige natuur zijn de vele schitterende koraalriffen, die het duiken en snorkelen in het warme water tot een onvergetelijke ervaring maken.

Koraal is van levensbelang
Echter, deze prachtige koraalriffen worden ernstig bedreigd. Dat is niet alleen een klap voor het toerisme, waar Fiji in grote mate van afhankelijk is, maar ook voor het voortbestaan van vele kleinere en grotere eilanden in de Pacific. Jaarlijks worden al meerdere eilanden opgegeven, door de stijging van de zeespiegel. Koraalriffen groeien echter mee met de verhoging van het water en kunnen derhalve de kust beschermen. Ook is het koraal een geweldige schuilplaats en broedplaats voor vis. Niet alleen mooi, maar dus van levensbelang!

 

Mangroveplantjes bedekt met zeewier

Gelukkig is er niet alleen slecht nieuws. Er worden vele studies verricht naar de conservatie en het aanplanten van koraal. Ik hoor dat je als vrijwilliger mee kunt werken aan één van de projecten, bij Plantation Island Resort op het eiland Malolo, hier niet ver vandaan. Ik meld me gelijk aan!

 

Mijn belevenissen

Op vrijdag 5 maart vertrek ik naar Plantation Island Resort. Ik vind het geweldig dat dit resort, ondanks dat het vanwege Covid-19 al een jaar gesloten is, het coral farming project laat doorlopen. Ze hebben twee lokale, afgestudeerde marine biologen in dienst. Ze bieden verblijf en maaltijden aan vrijwilligers, die deelnemen aan het project.

De grote inspirator voor dit project is Dr. Austin Bowden-Kerby. Oorspronkelijk afkomstig uit de VS, woont deze zestiger bijna zijn hele leven in Fiji. Hij doet al sinds 1980 onderzoek naar het herstellen en beschermen van koraalrif. Op YouTube kun je een inspirerende TEDX TALK van hem vinden, over dit onderwerp: http://www.youtube.com/watch?v=7PRLJ8zDm0U

Ik heb het geluk dat deze inspirerende man de eerste week van mijn verblijf ook aanwezig is en volop vertelt over het project. Hij is de supervisor van dit project en ook van soortgelijke projecten op andere plaatsen in de Pacific. Beide marine biologen, Keleni en Sarah, zijn continu met dit project bezig. Ze krijgen daarbij hulp van vrijwilligers: jonge afgestudeerde Fijians, maar ook van bijvoorbeeld zeilers, zoals wij. Ik ben twee weken vrijwilliger, samen met twee Amerikaanse dames, een meisje van 13 jaar (dochter van zeilers) en vier jonge, net afgestudeerde Fijians. Als het resort open is, wordt ook veel tijd besteed aan educatie van gasten. Wij krijgen deze week 60 schoolkinderen op bezoek. Zij krijgen les over het koraalproject, over suiker in de voeding en over het milieu. Ze krijgen een lekkere lunch (pizza), iets lekkers en hebben een geweldige dag!

 

Supercoralen in nurseries

In de buurt van het resort zijn verschillende riffen. Het bijzondere van deze plek is dat er drie riffen zijn: een groot buitenrif, een binnenrif en een kleiner rif vlakbij het resort. De temperatuur van het zeewater en de samenstelling ervan verschilt bij deze drie riffen. Sarah en Keleni beoordelen de koralen op deze riffen. Gaat het goed met de koralen op deze riffen, groeien ze of gaan ze dood?

 Het is welbekend dat koraal doodgaat van hoge(re) temperaturen van zeewater. Op verschillende plekken en daarmee bij verschillende temperaturen hebben we “nurseries”.  Levend koraal wat gevonden is op plekken waar de rest van het koraal doodging, wordt verder gekweekt en vermenigvuldigd. Deze koralen worden “super koralen” genoemd, omdat ze bestand zijn tegen hogere temperaturen. Ze kunnen daardoor een belangrijk onderdeel vormen van het herstellen en in stand houden van koraalriffen. Als de koralen in de nurseries voldoende gegroeid zijn, worden ze uitgeplant. Koraal heeft ander koraal in de nabijheid nodig, om te kunnen vermenigvuldigen. Het uitplanten van koraal stimuleert dus ook de vorming van nieuw koraal op die plekken.

 

dr. Austin geeft uitleg aan schoolkinderen over de vernietigende Crown of Thorn zeesterren

Op zoek naar de vernietigende Starfish

Op het rif zoeken we naar Crown of Thornes Starfish, een soort stekelige zeester, die koraal vernietigt. Ze houden zich overdag meestal schuil onder tafelkoraal. Wij sporen ze op en doorboren ze met een stuk betonijzer. Vervolgens nemen we ze mee naar de kant, waar ze gedroogd worden. Het is goed kippenvoer en is een prima organische vervanger van kunstmest.

Als je ze in het water laat, ook als je ze in tweeën hakt, groeien ze gewoon weer aan. In Australië injecteert men ze met een zuur, maar deze optie is beter, vind ik. Ze kunnen lelijk steken. Hier kan ik helaas vanuit eigen ervaring over meepraten. Zwelling, een blauwe plek en pijn, maar gelukkig niet gevaarlijk. Het tegengif zit in het beest zelf: oranje smurrie aan de onderkant. Ik hoor later dat we in deze twee weken gezamenlijk 255 Crown of Thornes Starfish aan land gebracht hebben!

 

Een vishuisje dat de vrijwilligers hebben gemaakt zodat vissen een schuilplaats hebben

We redden Giant clams

Ook kijken we naar omgevallen stukken koraal. Als ze nog levensvatbaar zijn, draaien we ze terug. Of nemen we ze mee naar een van onze nurseries. Daar kunnen ze dan weer verder uitgroeien,  tot ze groot genoeg zijn om uit te planten. Uit onderzoek en ervaring is gebleken, dat een stukje koraal, los van het moederkoraal, vele malen sneller groeit.

We zijn ook altijd op zoek naar Giant Clams, een soort grote oester. De grootste bedreiging van deze dieren is de mens. In Fiji worden ze beschouwd als een delicatesse. Ze worden geoogst voor ze de kans krijgen volwassen te worden en voor nageslacht te zorgen. Gevolg is dat ze met uitsterven bedreigd worden. Als wij een giant clam zien op het rif die we kunnen oogsten zonder het te doden, nemen we het mee. We hebben drie kooien onder water met een slot erop, waarin ze verder kunnen groeien. Ook voor de giant clam, net als voor het koraal, is het belangrijk om dicht bij elkaar te zijn, voor de reproductie. Eitjes en sperma worden in het water losgelaten (spawning). Die kunnen elkaar alleen vinden, als ze in elkaars nabijheid zijn.


Beach clean-ups 

Verder doen we nog beach clean-ups, waarbij we mangrovezaden verzamelen, zeewier en afval. De mangrovezaden planten we in plantenbedden. Het zeewier is goede organische mest daarvoor. Als de mangroveplantjes aangeslagen zijn en blaadjes hebben, worden ze uitgeplant op plekken waar de mangrove en/of kust beschadigd is. Mangrove vormt een goede kustbescherming en is de enige plant die in zout water kan groeien.

Daarnaast bouwen we vishuisjes. We verzamelen stenen, die we met cement aan elkaar maken tot een vishuisje. Die plaatsen we in elkaars nabijheid in zand of zeegras, om er vis naar toe te lokken en die een schuilplaats te bieden. Vissen blijven slechts kort op plekken waar weinig beschutting is. Op de top van een vishuisje plaatsen we een mooi koraal. Koraal trekt een klein, plankton etend visje aan, dat het koraal schoon houdt. Die kleine visjes trekken weer grotere vissen aan. Op deze manier stimuleer je de visstand, bouw je nieuw koraal en ben je te ver voor bijvoorbeeld Crown of Thornes Starfish; die komen niet zover buiten het rif.

Ik heb het enorm naar mijn zin. Twee weken dagelijks snorkelen op prachtige plekken en ook nog nuttig werk verrichten, dat is toch geweldig!

Ik ben het Plantation Island Resort erg dankbaar voor deze ervaring. Na afloop word ik door mijn man en een vriend met de zeilboot opgehaald. Moe, maar voldaan weer terug naar huis.

Ik hoop oprecht dat ook andere resorts, in Fiji maar ook elders, soortgelijke initiatieven ontplooien. Goed voor de lokale bevolking, voor de natuur en voor het toerisme.    

 Nog een paar foto's




Een voorbeeld van een Giant Clam
Kunnen 1 meter lang worden en hebben allerlei kleuren








 

 

zondag 17 januari 2021

Time flies, when you are having fun! FIJI najaar 2020


  Time flies, when you are having fun!  

Fiji heeft veel eilanden, goed navigeren

Ons laatste blog eindigde ermee dat we naar de Lau-groep zouden vertrekken,  vanuit Savusavu. We zijn inderdaad in Vanua Balavu in de noordelijke Lau-groep aanbeland, in de prachtige bay of Islands.  Hier zijn we eerder geweest.  Omdat het een prachtige plek is, met ook een aantal mooie snorkelplekken met geweldig koraal, wilde ik graag nog eens terug.  Bovendien stond de wind niet gunstig om naar Fulaga in de zuidelijke Lau-groep te varen en is dit een goede tussenstop.

Dan lees ik op Facebook een bericht dat Indonesië haar grenzen geopend heeft voor zeiljachten.  Dát is interessant! Gezien het matige internet en ook de betere faciliteiten in Vuda marina,  besluiten we de volgende dag het anker uit de grond te trekken en terug te varen naar de haven, 48 uur varen. Terug in de haven besteden we veel tijd aan het uitzoeken van o.a. visumvereisten, contact leggen met de haven op Lombok (Indonesië), die dit faciliteert, etc. We komen erachter,  dat de tijd om nu te vertrekken ongunstig is.  We wisten wel dat het aan de late kant was, maar voor je alles geregeld hebt, is het eigenlijk te laat.  Je moet rekenen op zo'n 4 weken varen.  En het cycloonseizoen boven Australië zou dan al begonnen zijn. En als je dan aankomt in Lombok, is het regenseizoen daar begonnen. Lang verhaal kort: we besloten er vanaf te zien.

Weer eens dolfijnen voor onze boeg

Tsja, wat doe je dan? Dan ga je gewoon weer lekker in Fiji rondvaren. We genieten wederom van de Yasawa’s en ontdekken zowaar nog nieuwe plekken.  Zo liggen we een aantal dagen bij Waya, bij Telobi. Na het doen van de Sevusevu (het aanbieden van kava aan de chief), worden we hartelijk in het dorp verwelkomd. Een lokale dame biedt aan om voor ons te koken, die avond. Normaal gesproken is dit dorp vrij toeristisch,  maar nu komen er natuurlijk heel weinig mensen. Het is wel duidelijk, dat deze dame er iets aan wil verdienen. Niks mis mee, natuurlijk.  In de avond gaan we dus keurig in onze sulu’s naar de kant. We zijn iets te vroeg en worden vriendelijk verzocht om nog een wandeling te gaan maken. Bij terugkomst is, zoals hier gebruikelijk is, een loper op de grond gelegd, waarop “de tafel” gedekt is. Ook liggen er twee halskettingen klaar, voor ieder van ons één. De kralen zijn van papier gemaakt. De kokkin en haar man eten niet samen met ons; dat is in Fiji wel gebruikelijk, om niet met de gasten mee te eten. Maar na enig aandringen vanuit ons, mag hun dochtertje wel mee-eten.  We eten heerlijk en uiteraard laten we een behoorlijke bijdrage achter.

Twee plaatjes van het eiland Waya vanaf onze ankerplaats

dit huis heeft een buitenkeuken
hier zie je duidelijk de karakterestieke keuken
varkenshokken tegen de rotswand gebouwd

onze kralenketting van krantenpapier

De dorpelingen zijn erg vriendelijk voor ons. We kopen wat groenten en fruit bij de chief.  Ook worden we uitgenodigd bij het plukken van mango's.  Die zijn nu rijp. Er is een overvloed aan mango's.  Er liggen er ook veel op de grond te rotten. Je ruikt de geur van gisting werkelijk overal, niet lekker. De mango’s vers van de boom zijn verrukkelijk. De overheid is bezig om waterbronnen aan te leggen.  In de winter is het vaak erg droog en op deze manier worden de dorpelingen en de school voorzien van drinkwater. Bijzonder om dit te zien. En zoals gewoonlijk: één iemand aan het werk en een stuk of vier kijkers, uh opzichters.

dit kind bleef mango's eten

plaatselijke "schoolbus"
heerlijke fruit en groenten

waterputten boren


We liggen nog een paar dagen in the Blue Lagoon en gaan nog een baaitje verder naar Malakati, óók een nieuwe plek voor ons. Jammer genoeg loopt de swell (deining) erg de baai binnen. Aangezien we verwachten dat die alleen maar zal toenemen,  vertrekken we de volgende dag alweer.

Heinze ligt hier met zijn hoofd op de traditionele hoofdsteun
In Fiji worden deze houten verhogingen zoals hier gebruikt om te rusten, te kletsen etc.

Een vriend van ons heeft pech met zijn boot. Hij lag bij een resort aan de mooring. Maar die mooring bleek niet onderhouden en doorgeroest. Hij is dus losgeslagen en met zijn boot tegen de rotsen/het rif geschuurd. Inmiddels ligt de boot in Savusavu. Vanwege schade aan de schroef kan hij niet goed op de motor varen; maximaal 1 à 2 knoop. Natuurlijk moet de boot terug naar Vuda voor reparatie. Wij bieden aan om met hem en nog een vriend mee te varen.  Het is zo'n 275 nm (ruim 500KM) naar Vuda,  dat is dus 1,5 à 2 dagen zeilen. Wij vliegen met zijn vieren naar Labasa. Super leuk om Fiji vanuit de lucht te zien!  Je snapt dan wel waarom je al die waypoints voor de navigatie nodig hebt,  zóveel riffen en rotsen! Vanuit Labassa gaan we met de auto naar Savusavu. Het blijkt dat onze vriend een hotelkamer voor ons geboekt heeft. Mét airco,  een goed bed en een lekkere douche, heerlijk! ’s Avonds eten we bij de Copra Shed, altijd weer lekker.  De volgende dag besteden we aan het voorbereiden van de tocht. Inkopen doen, boot klaarmaken,  etc. De ochtend daarna gooien we de trossen los.  We hebben een heerlijke zeiltocht naar Vuda, waar we in de volgende nacht aankomen.  We pikken de quarantaine mooring op, die daar voor de deur ligt. De volgende ochtend lopen we de haven binnen.  Het was een leuke trip.

Wij bij het schip van onze vriend
onder: Heinze met die vriend




Wij houden er niet van om in de haven te liggen.  Na provianderen en dergelijke vertrekken we dus weer. Om 2 dagen later terug te keren naar de haven, vanwege een cycloondreiging.  Nou, die kwam er!  Zware cycloon Yasa, categorie 5, heeft Fiji op 17 december geraakt. Gelukkig voor ons is ze tussen de twee eilanden door getrokken.  Wij hebben betrekkelijk weinig last gehad. Flinke wind, natuurlijk.


Over onze belevenissen heb ik een blog geschreven.H et is als vorige post opgenomen in dit blog EN gepubliceerd bij dewereldwijven:

https://dewereldwijven.com/2021/01/07/door-oog-naald-cycloon-fiji-zeilen-zeilboot

 



Cycloon voorbereiding:
De schepen worden aan de achterkant met kettingen vasgelegd
De boeg met touwen aan moorings en met de ankerketting aan het wagenwiel



Inmiddels hebben wij een huis gehuurd in de buurt van Vuda marina voor de duur van het cycloonseizoen (december t/m april). Hier hebben we de kerstdagen en oud en nieuw gevierd,  mét oliebollen. We zijn weer even landrotten!

 

Corona: in Fiji is geen Corona, soms komen mensen met een Fiji paspoort binnenvliegen, die moeten dan een aantal weken in quarantaine in speciale hotels. Die “binnenvliegers” hebben soms Corona. Wij kennen hier dus geen anderhalvemeter samenleving, mondkapjes of iets dergelijks.

Heerlijk vrij!

 

 

Door het oog van de naald

 

Door het oog van de naald

 


door Anneke van der Heide - gepubliceerd op 7 januari bij dewereldwijven

https://dewereldwijven.com/2021/01/07/door-oog-naald-cycloon-fiji-zeilen-zeilboot/

Wij liggen heerlijk ‘op anker’ in een baaitje bij Musket Cove op de Fiji eilanden; een populaire plek bij cruisers, zoals de rondvarende zeilers vaak genoemd worden. Wij houden altijd het weer in de gaten. Je moet wel, als zeiler. Zeker nu het officiële cycloon-seizoen hier net begonnen is. Zonder het Coronavirus waren we hier niet meer geweest, maar goed…

Het is dinsdag 8 december. We zien op één van de weermodellen, die we altijd raadplegen, een cycloon aankomen. Maandag leek die nog ver weg te zijn, maar we vertrouwen het toch niet. Woensdagochtend checken we het nogmaals, maar het ziet er nog steeds niet goed uit. Better safe, than sorry. We besluiten dus terug te keren naar Vuda marina; de haven waar je redelijk veilig ligt, tijdens een cycloon. Je wilt tijdig terug zijn, om je schip zo goed mogelijk voor te bereiden. Dat kost je minimaal een dag of twee.



De voorbereiding

Vuda marina is een ronde haven. In het midden is een groot tandrad van een oude fabriek afgezonken. Voorafgaand aan een cycloon worden de ankerkettingen van alle schepen, die in het water liggen (er liggen er ook op het land), vastgemaakt aan dit tandrad. Ieder schip spant haar ketting aan. Aan de spiegel (kont) van het schip bevestigen we kettingen en touwen naar de kant.

Om zo min mogelijk vatbaar te zijn voor de wind, halen we alle zeilen eraf. Ook gaat de sprayhood (buiskap) en de bimini (zonnescherm) eraf. Een zware klus! De stootwillen worden vastgebonden, met touwen onder het schip door. Als de schepen erg bewegen, kunnen die stootkussens zich anders naar boven werken en hebben ze natuurlijk geen nut.

De weersvoorspelling

Uiteraard bekijken we iedere dag meerdere keren, na iedere update, de weersvoorspellingen. Helaas, helaas, het lijkt er toch echt op dat die cycloon Fiji gaat raken. Soms lossen cyclonen toch nog op, soms kiezen ze een ander pad, maar deze komt toch echt onze kant op. We moeten er rekening mee houden dat we vol geraakt zullen worden. En het is een cycloon van de zwaarste categorie, categorie 5.

In de haven is het een drukke bedoening. De meeste mensen zijn behoorlijk nerveus. De medewerkers zijn druk met het aan de kant maken van het terrein. Alles kan rond gaan vliegen, als de wind eronder komt. Van de eilanden komen de kleinere motorbootjes binnen, die op de kant gezet worden en vastgebonden. Booteigenaren zijn druk in de weer om hun boot zo goed mogelijk vast te leggen en klaar te maken. Alle losse zaken van het dek afhalen, et cetera. En natuurlijk boodschappen doen! Tijdens de cyclonemeeting, ter voorbereiding, wordt benadrukt dat je zo’n veertien dagen zelfvoorzienend moet kunnen zijn. De meeste cyclonen gaan gepaard met hevige regenval. Wegen spoelen weg, bussen rijden niet, winkels gaan dicht, oogsten gaan verloren, elektriciteit wordt preventief afgesloten en drinkwater is de eerste tijd vaak vervuild vanwege de regen en modder. Wonder boven wonder blijft internet vaak intact.

hoe paarser hoe harder de wind


En dan:

Zien we steeds meer tekenen in de weermodellen dat de cycloon niet aan onze kant van het eiland zal passeren, maar tussen de 2 grote eilanden door zal gaan. Voor ons op Viti Levu, bij Lautoka, goed nieuws. Voor de mensen op Vanua Levu, het 2e grote eiland van Fiji, slecht. Uiteindelijk komt cycloon Yasa op donderdag 17 december aan land. Ze gaat tussen Viti Levu en Vanua Levu door.

Ze richt grote schade aan op Vanua Levu, waar de bekende zeilersplaats Savu Savu ligt. Een aantal schepen, waar gelukkig niemand aan boord was, liepen op de rotsen of zijn zelfs gezonken. Op luchtfoto’s is te zien dat op sommige plekken 80% van de huizen verwoest zijn. De huizen in Fiji zijn over het algemeen erg eenvoudig, met weinig inventaris. Voordeel is dat ze daardoor ook snel weer te herbouwen zijn.

Ook op de bij Vanua Levu nabij gelegen eilanden, zoals Koro, is het heftig. Later vernemen we dat er vier mensen omgekomen zijn in Fiji als gevolg van Yasa.

Bij ons is het gelukkig erg meegevallen. We hebben flinke wind gehad en regen. Maar al snel hervat het normale leven zich al weer behoorlijk. Op de haven gaan het winkeltje en het restaurant weer open. In de avond is het gezellig in de bar. Iedereen is erg opgelucht, dat we er zo goed vanaf gekomen zijn. Maar uiteraard zijn we enorm begaan met de mensen waar Yasa wel huisgehouden heeft. Er komen allerlei initiatieven van de grond, om zoveel mogelijk hulp te gaan bieden. Zo zijn er geldinzamelingen, voedselinzamelingen en gaan er zeilers met goederen naar getroffen gebieden. Ook grote bedrijven en de overheid gaan naar getroffen gebieden om te helpen.

Helaas is het cycloonseizoen pas net begonnen. We houden er rekening mee, dat we nog een paar keer met dit scenario te maken zullen krijgen. Hopelijk komen we er dan weer zo goed vanaf en zijn de komende cyclonen minder zwaar dan Yasa. 

 

vrijdag 16 oktober 2020

Janari 2020 t/m 15 0ktober 2020 FIJI

 

Fiji, Anneke terug

 

Zoals we met zijn allen gemerkt hebben,  heeft corona flink roet in het eten gegooid. Ik, Anneke, zat vast in Nederland en Heinze in zijn eentje in Fiji.  Uiteindelijk is het mij toch gelukt om terug te komen in Fiji.  Eerst met de auto naar Brussel Zuid, daar op de trein naar Parijs en van daaruit met het vliegtuig naar Tahiti.  Na een kort binnenlands vluchtje naar Raiatea,  een van de andere society eilanden,  kon ik mee met een Australische boot naar Fiji als crew. Helemaal top! Over deze reis heb ik een blog geschreven voor dewereldwijven.com. Via deze link kun je mijn verhaal vinden: https://dewereldwijven.com/2020/09/20/wereld-zeilen-corona-fiji-tahiti-coronavirus/

Anneke eindelijk in Fiji, op dit schip meegevaren


Medio augustus ben ik na 7 maanden terug in Fiji.  We zijn blij eindelijk weer samen te zijn.  Heinze heeft hard gewerkt aan de boot.  Die is net nog uit het water geweest voor o.a. antifouling, tegen de aangroei aan het schip. Ook is hij flink aan het lakken geweest et cetera.




Heinze heeft zich ook wel vermaakt, veel vrienden gemaakt en heel erg veel gewandeld.
Een activiteit in de marina waar Heinzeaan meedeed


We zijn die eerste tijd bezig met het weer vaarklaar maken van NOK én natuurlijk van het genieten van het samenzijn. Die eerste tijd doen we niet veel bijzonders: we gaan weer eens naar Lautoka,  om te provianderen etc. 

We maken een tochtje van een paar weken,  samen met vrienden, langs voor ons al bekende plekken. Onze vrienden zeilen voor het eerst op een catamaran en moeten daar flink aan wennen.  Ze vinden het fijn dat we in de buurt zijn. Los daarvan is het super gezellig. hieronder een paar plaatsen die bezochten.

Het eiland waar de beroemde film Castaway is opgenomen

Anneke kon het niet laten heel hard "Wilson"  te schreeuwen

Natuurlijk klauteren naar de top van "Castaway" eiland om het echte uitzicht te zien.
In de lagune die je ziet heeft Tom Hanks veel tijd doorgebracht in de film

Dit is "Blue lagoon" een bekende film plaats

Uiteraard weer veel lopen op het Blue Lagoon eiland

Met onze vrienden even iets drinken


Heinze en ik zijn bij laag water rondom het "Blue Lagoon" eiland gelopen

Hier ben ik bezeg met een "laag water" oversteek


Bij Mantaray Island resort trekken we nog een grote zeilboot van het rif,  samen met een aantal andere cruisers, die met dinghys  en een longboat  ter plekke komen.  De sterke motor van NOK heeft gelukkig voldoende kracht om, samen met de dinghys, de boot eraf te slepen. De Russische bemanning van de gestrande boot vertelt dat het volgens Navionics (navigatie software) daar toch echt nog 9 meter diep is. Niet dus…. Het is bekend dat je daar in Fiji niet op kunt vertrouwen.  We hebben hier nog Manta's gezien. Gelukkig hebben we hele goede waypoints (routecoördinaten) en gebruiken we Google Earth..

Het is wel duidelijk dat we dit zeilseizoen in Fiji moeten varen. Alle omringende landen hebben hun grenzen nog steeds gesloten. We zullen dus ook dit  cycloonseizoen (december t/m april) in Fiji doorbrengen. Daar worden we niet enthousiast van, maar het is niet anders.  Overigens vinden wij Fiji nog steeds fantastisch,  met prachtige natuur,  hele lieve mensen en heel veel eilandjes en baaien om te bezoeken.  Dus daar hoor je ons niet over klagen.

Eind september verlaten we Vuda marina weer, om een wat langere tocht te gaan maken.  We liggen eerst nog een paar dagen op anker bij Denarau; hobbelig en weinig inspirerend.  Wél handig om nog een keer naar Nadi te gaan. Tevens treffen we onze Nederlandse vrienden,  die we vorig jaar op Koro ontmoet hebben.  Zij trakteren zichzelf op vakantie,  om te vieren dat hun tweede “bol" nu ook dicht is. Zie ons vorige blog over ondermeer Koro. Zo toevallig dat je elkaar treft!

Bij gunstige wind vertrekken we naar de noordkant van het grote eiland,  Viti Levu. Meestal staat de wind tegen op dat stuk. Dus als je een “wheather window" ziet, moet je het pakken.  We varen in 2 dagen naar een ankerplaats bij Volivoli point. We gaan met ons bijbootje met de elektromotor naar de kant. Een heel eind varen.  Dan maken we een wandeling naar Rakiraki, een wat grotere stad. Het is zo'n 8 à 9 km wandelen. We krijgen een aantal keren een lift aangeboden,  maar we willen juist even wandelen.  We waren vorig jaar met de auto al een keer in Rakiraki geweest en wisten wel dat we er geen bal aan vonden. Maar soms gaat het om de reis en niet om de bestemming.  In Rakiraki zijn verschillende mensen,  die ons hebben zien lopen.  Ze kunnen haast niet geloven dat wij écht zover gewandeld hebben.  Een echte Fijian loopt niet. Na wat rondgelopen te hebben,  gaan we met de lokale bus terug naar onze dinghy.  En gaan we weer richting NOK. Het is ondertussen wat harder begonnen te waaien.  Tegen,  natuurlijk.  We horen dat het motortje een beetje een raar geluid begint te maken. En merken dat we niet of nauwelijks nog voortstuwing hebben. We beginnen mee te roeien, maar man, wat is het nog ver! Ik verzucht tegen Heinze dat we het écht niet gaan halen. De wind en daarmee golven en stroming zetten ons teveel terug. Maar als de nood het hoogst is,  is de redding nabij. Een aantal mannen in een lokale boot heeft in de gaten dat er bij ons wat mis is. We mogen in hun boot overstappen en ze nemen onze dinghy op sleeptouw. Ze brengen ons terug naar NOK.  En vragen of ze even aan boord mogen kijken.  Het blijkt dat ze nog nooit een zeilboot van binnen gezien hebben. Ze zijn razend enthousiast. Heinze legt het nodige uit. Ondermeer dat je een grootzeil hebt. Ze hadden er allemaal geen idee van. Het eindigt ermee dat wíj uitgebreid bedankt worden. En dat we uitgenodigd worden om naar hun dorp te komen op het eiland Malake, slechts 1,5 NM vanaf onzeankerplaats.

Een "redder" die onze "Ducky" geweldig vond

De redders gaan weer verder


Het elektromotortje heeft Heinze zó gemaakt.  Er zit een breekpen in, die, als de schroef de grond raakt, breekt (beveiliging). Met de onverwachte riffen en ondieptes in Fiji gebeurt dat wel eens. Eén keertje teveel,  in dit geval dus. Het motortje draait, maar je hebt geen voortstuwing.  Nieuwe breekpen en gaan maar weer.

Zoals beloofd gaan we een keer naar hun dorp. We doen netjes sevusevu en krijgen toestemming om in het dorp rond te lopen.

We doen sevusevu


Er schijnen wel vaker toeristen te komen,  maar we zijn toch een redelijke bezienswaardigheid.  Overal horen we:”bula" (hallo) en veel mensen willen een praatje maken.  We worden uitgenodigd om even wat te komen drinken. Het valt op dat een aantal huizen heel mooi zijn en goed onderhouden. Oma zit in de haarverf, pikzwart. Ze geeft een knuffel.  Ik dus ook zwart gevlekt. Maar het is heel leuk.

Oma is 78, erg oud voor Fiji

De kleindochter van 22 jaar moet met ons mee op stap, vindt oma. Dus dat gebeurt. Ze gaat met ons mee naar de school, waar we kort even met de hoofdonderwijzer spreken.  Hij was ook onderdeel van het reddingsteam. Daarna gaan we naar vrienden van kleindochter.  Er staat een grote mangoboom en we krijgen een paar rode mango’s mee. Joekels!

Hier kregen we de Mango's

Als we aan land gaan nemen we vaak kleine kadootjes mee
Dit kind blij gemaakt met twee jungle dieren

Er gaan nog 2 jonge mannen met ons mee, om een wandeling over het eiland te maken.  De oudste is goed bekend met alle paadjes etc. Hij klimt even in een kokospalm om een stel kokosnoten te oogsten. Maakt ze vervolgens voor ons open.  Lekker hoor.



Op de wandeling kwamen we de hokken tegen waar de 
dorpelingen hun varkens houden

Op de wandeling ontmoetten we een familie die ergens op het eiland 
in een huisje woonde. Het was blijkbaar wasdag.



Dan begint de tocht naar de bergtop. Jemig,  wat zwaar. Het is best warm en er staat veel hoog gras. Op andere stukken is alles afgebrand.  Dat wordt veel gedaan in Fiji,  bijvoorbeeld voor het oogsten van het suikerriet. Dat gaat dan schijnbaar makkelijker.  Helaas zie je daardoor regelmatig enorme vuren.  En, als de wind jouw kant opstaat, zit alles onder de zwarte rommel. Maar goed,  het lopen over de afgebrande stukken land gaat wel makkelijker. Al zijn onze benen en broeken na die tijd wel zwart.  Eenmaal boven krijgen we nog een kokosnoot en worden de mango’s gegeten.

Je blijft klauteren, even uitblazen



Nu kunnen we verder afdalen.  Toch veel lichter lopen,  hoor. Al met al zijn we een flinke tijd onderweg geweest. We besluiten terug te gaan naar de boot. Het is laagwater en onze dinghy ligt op het droge. Maar met behulp van de plaatselijke jeugd en wat sterke mannen is dat geen probleem. We hebben een hele leuke dag gehad.

Inmiddels zijn we in Savusavu aangeland,  na een tocht van zo'n 23 uur. Het is heel rustig hier,  wellicht zijn veel boten naar een regatta in Musket Cove.  Wel treffen we een paar bevriende zeilers, dus we hebben het gezellig.  Het lijkt erop dat we dit weekend gunstige wind hebben om naar de Lau groep  te gaan. Een gebied met afgelegen primitieve eilanden, dus geen internet. We zijn vorig jaar op maar 1 eiland (Matuku) geweest,  dus  we zijn benieuwd.

Het rood omcirkelde is waar we nu gaan varen