Colombia vervolg, tweede indruk

Colombia vervolg

Colombia is ons aangenaam blijven verrassen, ook de stad Santa Marta. We hebben een trip gemaakt naar de stad Cartagena met een minibus met airco, de rit duurde 5 uur, het leek alsof de chauffeur niet kon wachten om zijn schepper te ontmoeten: dubbele doorgetrokken strepen hadden geen betekenis en stoplichten waren volgens hem kerstverlichting. In de stad Cartagena zijn we drie dagen gebleven, we hebben daar een hotel genomen.

Zwembadje van ons hotel (meer een badkuip)

Tijdens de rit met de minibus zie je veel armoede, troep en “roadblocks”  van het leger. De armoede en hoe die mensen in miniscule krotten wonen waarbij ook de vloer soms onder water staat in de moerassige gebieden is treurig. Een heel ander gezicht dan de stad Santa Marta. Ook de stad Cartagena is bijzonder schoon en veilig. 

Beide steden hebben een overkill aan politie die met name op brommers/kleine motoren rijden, overal in de beide steden zie je politie op straat staan en soms ook een flinke hoeveelheid soldaten, veilig is het wel.

Cartagena.

In de stad kun je ook dieren vinden, daarom hier drie voorbeelden waarbij steeds de eerste foto zonder zoom is gemaakt en de tweede met zoom zodat je een idee hebt waar de dieren zich bevinden.

 

 Zoekplaatje!

Het is een stad met geweldige muurschilderingen die soms anoniem zijn gemaakt, ook de beeldende kunst is volop aanwezig.

Het straatbeeld van de oude stad is er een van heel erg veel mooie oude huizen, straatjes en pleinen. Het is een stad om van te genieten, lekker te drinken en uit eten te gaan. Volgens ons is drie dagen voldoende om de oude ommuurde stad te verkennen, daarna kom je steeds in dezelfde straatjes en begint het op een openlucht museum te lijken: het is wel gezellig druk in de mooie oude stad maar erg gericht op de toerist.

Toen we terugkwamen in Santa Marta hebben zijn we met openbaar vervoer (meerijden in een kleine auto) naar Minca gegaan, een beetje het binnenland in. Twee jaar geleden was het nog te onveilig om dat te doen maar nu is dat gebied veilig om te reizen. We zijn vanuit Minca te voet naar een “Coffeefarm” gegaan (een wandeling van bijna drie uur omhoog) om daar de koffieplantage te bekijken en de apparaten op de boerderij. Het is bijzonder om te zien dat de koffieplantages op steile hellingen liggen en de boerderij oude machines gemaakt in London gebruikt. De wandeling was leuk om te doen, mooie natuur en heel veel vlinders tijdens de hele wandeling.

Helling met koffieplanten

 Op de terugweg naar Minca zijn we afgeslagen bij een trail die naar een waterval leidt, daar kon je jezelf verfrissen met ijskoud water. Weer een mooie omgeving.

Anneke verfrissende duik

Ik sjok over het bruggetje

We zijn ook aan het provianderen omdat de prijzen hier bijzonder  aantrekkelijk zijn. Hierbij een deel van onze boodschappen:

-          24 pakken koffie van 1 pond (€ 2,25 per pond)

-          24 pakken rijst van een pond (€ 0,50 per pond)

-          Xxxxx blikken bier (€ 0,45 per blikje, erg goedkoop voor de Carib)

-          32 rollen WC papier

-          20 pakken spaghetti van 250 gram

-          20 pakken macaroni van 250 gram

-          12 pakken meel van 1 kg (om brood te bakken)

-          10 grote blikken tomaten

-          6 flessen olijfolie

-          Etc nog heel veel meer.

Het blijft ons verbazen hoeveel proviand je in ons schip kwijt kunt.

Van de orkaan Matthew hebben wij weinig last gehad omdat wij ons buiten de hurricane belt bevinden, wel hebben we veel regen en relatief veel wind gehad door Matthew.

Colombia, een mooi land met een gemoedelijke rustige sfeer waar de veiligheid snel verbetert maar veel ambtenarij voor het afgeven van cruising permits ( 3 tot 4 weken) etc. Laten we hopen dat het recente referendum waarbij het vredesakkoord tussen de FARC en de regering is afgewezen geen grote spanningen oplevert.

Op dit moment wachten wij op de levering van een nieuwe bijboot (met aluminium bodem) die wij hebben besteld, het wachten is op het inklaren van de douane. Wij denken dat we de bijboot deze week krijgen en dan vertrekken we naar de San Blas / Kuna Yala  in Panama. In dat gebied is vrijwel niets te krijgen, moeten we van onze proviand leven en de vis/kreeft vangst van de indianen. Er is uiteraard geen internet, wij zullen daarom een ruime maand uit de lucht zijn en alleen via de satelliet telefoon bereikbaar zijn.

Gedurende die tijd zullen wij illegaal in Panama verblijven omdat het inklaren in dat gebied niet meer kan vanwege onenigheid tussen de indianen in dat gebied en de overheid. Als wij willen inklaren moeten we eerst ver west varen naar Portobello en dan weer terug naar waar wij willen beginnen, dat vinden wij teveel gedoe en nemen de gok en hopen dat we niet gepakt worden en boetes of gevangenisstraf krijgen (dat overkomt mensen soms).

Onze volgende blog zal waarschijnlijk over een week of zes vanuit Portobello Panama (waar wij ons dan ook inklaren) verstuurd worden omdat daar internet beschikbaar is.

Colombia, de eerste indruk

Colombia, de eerste indruk

We hebben op 9 september op Aruba uitgeklaard en zijn daarna voor de stranden in het noorden op anker gegaan.

Op Aruba zijn erg veel leguanen

De volgende dag (zaterdag) om 08:00 uur anker op en naar Colombia.

Wat een heerlijkheid, na al die tijd weer lekker op zee. De rust, staren naar de golven, de zeevogels en de vliegende vissen, een verademing om weer op zee te zijn na zo lange tijd. Om 18:00 uur kregen wij een enorme groep van tientallen dolfijnen om ons schip heen, die zijn ongeveer twintig minuten bij ons gebleven.

Zondag, gewoon lekker op zee genieten. Om 17:00 uur kwamen er dolfijnen voor de boeg maar die hebben alleen even gedag gezegd want die verdwenen vrij snel. Vanaf de nacht van zaterdag op zondag hadden we stroom tegen, ongeveer 1 knoop, dat is zo gebleven tot we in Colombia aankwamen. De wind was behoorlijk veranderlijk in met name kracht (van erg hard tot vrijwel windstil) maar ook de richting.

Maandag 12 september. Om 10:00 in de ochtend kwam er een gezinnetje dolfijnen voor de boeg, twee ouders met tweejongen. Die jongeen bleven maar met onze boeggolf spelen, onvermoeibaar. Zij hebben dat 45 minuten volgehouden, altijd weer een bijzondere ervaring. Daarna wat vliegende vissen van het dek afgehaald, de oogst was 11 stuks. Om ongeveer 13:00 uur in Colombia aangekomen, de stad Santa Marta. Wij hebben bijzonder van de zeereis genoten al duurde die maar 53 uren en circa 300 NM.

Santa Marta, Colombia

.

We zijn in een mooie marina beland met 24/7 bewaking. Uitermate veilig met vriendelijk deskundig personeel. Het inklaren in Colombia en verkrijgen van permits en TIP (Temporary Import Paper) is een zeer tijdrovende (vele dagen) en bureaucratische rompslomp die de marina voor haar rekening neemt.  In de middag van onze aankomst was er een hoosbui van anderhalf uur, omdat de stad geen riolering heeft voor regenwater stonden de straten blank en leken bepaalde wegen wel kolkende rivieren, een bijzondere ervaring.

Ons schip in de Santa Marta marina

Wat een verrassing: de stad is de oudste nog werkende stad van Zuid Amerika. De sfeer is fantastisch, erg levendig, mooie gebouwen, vriendelijke mensen, relaxt, uitermate veilig, veel winkels, heel erg schoon etc. Het bevalt ons hier uitstekend, vele supermarkten met een enorm assortiment en de prijzen zijn ongeveer de helft van wat je in Nederland in supermarkten betaalt. Andere zaken zoals schoeisel of kleding is 25% van wat je in Nederland betaalt. Wij zullen hier onze voorraden fors aanvullen en alvast bunkeren voor de toekomstige tocht op de Pacific.

Wij denken dat we een tijdje in deze stad blijven om van hieruit tochten naar het binnenland te maken.Hier zijn erg veel bussen en taxi’s, op ieder moment zie je tenminste 8 taxi’s en 4 bussen rijden.

Je kunt niet overal veilig zijn in dit land, een 6KM noordelijk van waar wij zijn is het onveilig aan de kust (veel drugsgeld) maar verder is de Nevada (hoogste berg 5.400 meter) veilig en bijzonder, ook wildparken en tochten naar het binnenland zijn vanuit deze stad mogelijk. Een vlucht naar Bogota kan ook (kost USD 65, goedkoop en hopelijk een goed vliegtuigje), bussen naar ander steden etc..

Het is nu 14 september en wij gaan ons oriënteren op wat mogelijk is vanuit deze stad. Groet en tot het volgende stukje blog vanuit Colombia.

Van Puerto Rico naar ABC eilanden, naar NL en terug naar Aruba

VAN PUERTO RICO NAAR DE ABC EILANDEN, NAAR NEDERLAND EN TERUG NAAR ARUBA

Omdat in juni het orkaanseizoen in de Carieb begint en het uiterste zuiden buiten de orkaangordel ligt moesten we naar de ABC eilanden “vluchten”. Op 8 mei zijn we vanuit Puerto Rico naar Bonaire gevaren waar we 11 mei 2016 aankwamen. Een uitstekende tocht gehad met langere tijd dolfijnen voor de boeg.

  

BONAIRE

We hebben de eerste dagen Bonaire een beetje te voet verkend en genoten van het snorkelen, net een tropisch aquarium. We lagen voor Kralendijk aan een mooring. Bonaire is het eiland waar de duikers naartoe gaan omdat je hier de meeste vissen en koraal vindt van de ABC eilanden.

Na een paar dagen hebben we een vriendin (Maaike) van het vliegveld gehaald die ruim drie weken aan boord zou blijven om met ons Bonaire, Curacao en Aruba te verkennen.

Nadat Maaike een beetje geacclimatiseerd was en het snorkelen weer op peil had gebracht hebben we voor twee dagen een auto gehuurd om het eiland te verkennen. Bonaire is een relaxt eiland waar natuurschoon en behoud daarvan voorop staat maar het eiland heeft ook een rijke historie.

Bonaire, we hebben de grote zoutwinningsgebieden gezien, de slavenhuisjes, de Flamingo’s, het natuurpark met dorre boel, cactus hier en cactus daar, blowholes waar het water omhoog spuit, mooie duik en snorkelkust enzovoorts.

Op de boot hebben wij erg veel vissen bekeken, gezwommen, gesnorkeld, dranken genuttigd, heerlijk gekeuveld. Bijzonder was het wanneer wij vanaf onze boot tonijnen boven water zagen springen die op een school vis aan het jagen was waarbij ook die school boven water sprong, bijna een dagelijks evenement. Iedere dag zijn we diverse keren in het watergesprongen om te zwemmen en/of snorkelen en te genieten van het aquarium dat Bonaire is.

Dit eiland houdt een warm plekje in ons hart vanwege de sfeer en onderwaternatuur.

 
 
 
 
 
 
 CURACAO

Op 20 mei zijn we naar Curacau gevaren, geankerd op water dat “Spanish Water” heet. Daarna moesten we inklaren wat een ontzettende heisa was, met de bus naar Willemstad, politie, douane en port authorities op forse afstand van elkaar zodat je een hele dag bezig bent om alles af te lopen.

Dit is een heel ander eiland met een echte stad: Willemstad. Een stad met de beroemde pontjesbrug, de bekende huisjes, een mooi winkelgebied en mooie oude panden tussen het verwaarloosde deel.

Onze vriendin Maaike heeft familie op dit eiland die een keer gezellig bij ons aan iets hebben gedronken en vervolgens op hun boot een barbeque hebben aangestoken. Daarna hebben we van die familie op de yachtclub een heerlijk diner gehad.

Ook op Curacao voor twee dagen een auto gehuurd om het eiland te bekijken. Een hoogtepunt was toch het bezoek aan een struisvogelboerderij waar we veel uitleg hebben gekregen over wat de mannetjes doen en hoe de vrouwtjes er in een bepaalde conditie uitzien, “rode kuiten” is voor de intimi inmiddels een begrip.

Ook weer een natuurpark bezocht en genoten van het landschap.  Na een aantal dagen zijn we naar Santa Cruz Bay op Curacao gevaren. Een erg mooie baai waar ene “captain goodlive” meende de scepter te zwaaien. Op een dag zag ik een dure ocean canoe voorbij drijven en heb die “gered” en aan ons schip geknoopt. Toen “captain goodlive” met een bootje terug kwam zag hij de kano en na eerst wat verontwaardigd te zijn was hij ons later dankbaar e nodigde ons uit voor een biertje. We hebben in zijn kroeg/restaurant gegeten met twee honden op het dak als bewaking. Captain goodlive bleef lekkere sigaretten met stimulerende middelen draaien en bleef vrolijk. Een leuke tijd gehad in die baai. Gelukkig waren daar schildpadden te zien en een aantal vissen. Geen vergelijk met Bonaire maar na het “doodse” Spanish Water een verademing.

Curacao, we hebben veel gewandeld, veel in Willemstad gelopen maar het is niet ons eiland. De laatste baai was een verademing maar verder is het een eiland voor de toerist: 1 of 2 weken is genoeg.

Dit is het allesomvattende woord, zoek maar op!

 
 

Struisvogelboerderij

 
 

Kano veilig gesteld

 

Vissen in de bijboot gevlogen

Charlies bar

ARUBA

1 juni gingen we naar Aruba, na het inklaren op anker op de airport anchorage (surfside beach). Ja, wat moet je van Aruba zeggen, Oranjestad is en typische cruiseship stad. Een heel mooie ankerplaats maar vrijwel geen zeeleven, dat geldt voor heel Aruba. Aan de zuidkant een leuke vervallen plaats (st. nicolas) van een vervallen raffinaderij waar nu de dames van lichte zeden de overhand hebben, één leuke kroeg (Charlie) en verder een vervallen zooi. Aan de noordkant van het eiland de “hotels” met eaglebeach en soortgelijke toestanden, voor de toeristen  vergelijkbaar met Benidorm, niet ons ding.  We hebben wel heerlijk gegeten bij “Barefoot” en dat soort tenten maar dat is geen meerwaarde voor het eiland.

 
 
 

RESUME

De ABC eilanden zijn niet ons ding. Bonaire geweldig vanwege het zeeleven, Curacao vanwege de stad en Aruba vanwege ????.

Op Aruba hebben wij ons schip op de kant laten zetten voor een nieuw onderwaterschip: primer en antifouling. We zijn 13 juni naar huis in NL gevlogen en op 25 augustus teruggekomen op Aruba.

THUIS:

Potverdrie: Je denkt dat 9 weken in NL genoeg is om te doen wat je wilt maar ik heb twee van mijn broers en zussen niet gezien ( vier dus wel). Ook te weinig vrienden gezien, vroegere collega’s die ik graag wilde zien is er voor twee personen ook niet van gekomen(ik denk dat zij weten wie ik bedoel TM en LV). Balen!. Gelukkig was er op de Sixhaven Amsterdm een erg leuk welkomstfeest georganiseerd zodat we daar heel veel mensen hebben kunnen ontmoeten. De tijd gaat snel. We zijn nu weer bijna twee weken op Aruba met het schip in het water en wij hebben heel veel  warmte bultjes etc. Wij moeten acclimatiseren: Ja Maaike nu begrijpen wij hoe moeilijk je het hebt gehad.

Wat wij vinden: de ABC eilanden is niet ons ding hoewel wij Bonaire speciaal vonden, het avontuur gaat gelukkig verder.

Wij zijn blij dat we morgen (9 september 2016) Aruba verlaten en op weg gaan naar Colombia: Santa Marta en daarna Cartagena. We zullen daar van verhalen, we zij er aan toe, een nieuwe cultuur, hoewel enigszins gevaarlijk, we zullen zien.

WEER OP AVONTUUR!

Dominica: het tweede deel van het blog van Femke

“Wordt vervolgd”, schreef ik eind januari. Het is nu al een flinke tijd later, maar het moment is eindelijk hier. Ik ga mijn blog schrijven! De vertraging van deze blog heeft te maken met het feit dat mijn leven hier in Nederland heel anders is dan op de boot. Ik ben weer druk met de studie, werk en vrienden. Tevens zit ik op veilige afstand van mijn vader; hij kan me niet dagelijks lastigvallen met het feit dat ik beloofd had dit te schrijven. Toch ben ik hem dit écht verschuldigd, want hij heeft zowaar de lay-out van de blog aangepast! Zelf vindt hij het afzichtelijk, maar ik vind het een grote verbetering na dat oranje. De zeilbootjes op de achtergrond zijn helemaal in thema.

Dominica staat bekend als “the nature island”. Dit is natuurlijk niet voor niets: het eiland telt wel negen vulkanen en 365 rivieren, vele watervallen en een prachtig regenwoud.

Wij lagen met de boot voor anker voor een guesthouse, waar we elke dag een “Kubuli”, het lokale biertje, dronken. Enige besteding in het guesthouse was verplicht om er te mogen liggen, maar hier hadden wij uiteraard geen enkele moeite mee. We lagen vlakbij de hoofdstad van het eiland, Roseau, waar we bijna dagelijks in zo’n 20 minuten naartoe liepen. 

Onderweg werden we hartelijk begroet door iedereen, vooral mijn moeder en ik kregen veel aandacht. Dit merkten we in het bijzonder toen we papa een keer op de boot achterlieten om er met z’n tweeën op uit te gaan. Het stadje Roseau is vrij klein, maar het was leuk om er zo af en toe door te wandelen. Toen we op een middag op het balkon van een lokaal restaurantje zaten te eten, vormden vooral de cruiseship toeristen een bron van vermaak. Wij hadden een perfect uitzicht op alles wat langs kwam waggelen en schuifelen. Het merendeel had een enorm dikke toges, zoals mijn moeder dat zou zeggen.

Wij nuttigden in dat restaurantje overigens de standaard, en ongeveer enige, maaltijd die op het eiland verkrijgbaar is. Bij binnenkomst in een restaurant, ongeacht de tijd (zeg, elf uur ’s ochtends, vier uur ’s middags of ergens in de avond), werd ons altijd dezelfde vraag gesteld: ‘chicken or fish’? Een menukaart hadden ze nooit, er waren immers maar twee opties. Wij kozen altijd voor de kip, welke dan werd geserveerd met rijst en wat lokale groenten. Er was vaak banaan (wat geen groente is, maar het smaakte er prima bij), iets wat op banaan leek, maar veel flauwer en meliger smaakte, en wat andere groenten die we in Nederland niet kennen.

Ook was het lastig om bij het koken aan boord creatief te blijven, gezien ook de groentekraampjes langs de kant van de weg veelal hetzelfde aanboden. Vaak kwamen we thuis met wat uien, tomaten en een véél te dure kleine groene paprika uit de supermarkt.

(soms is er varkensvlees in de supermarkt)

Dit mocht de pret uiteraard niet drukken, en het eiland blijft mij bij als mijn favoriet van de drie die ik heb bezocht. Een hoogtepunt was het bezoek aan de sari sari falls. “If you climb up to sari sari falls, you will feel sorry sorry”, zei onze gids.

De tocht was inderdaad zwaar: we klommen over grote stenen en stonden tot aan onze middel in het water om de rivier over te steken. De tocht was zwaarder dan in voorgaande jaren vanwege de tropische storm ‘Erika’, die het eiland in augustus 2015 teisterde. Voor ons betekende deze storm enkel een ietwat zware work-out, maar voor de lokale bevolking zijn de gevolgen veel extremer. Veel is verwoest, zo zagen wij regelmatig landslides als we over het eiland reden. Verder merkten we dat een aantal toeristische organisaties hun aanbod moest inperken vanwege de gevolgen van de storm. De zware work-out was het wel helemaal waard. De waterval was waanzinnig. Met een enorme kracht stortte het water naar beneden: mam en ik konden er niet eens recht onder staan, zo hard stroomde het water.

Ook hebben we een bezoek gebracht aan the Emerald Pool, waar mijn moeder en ik een duik in hebben genomen. (hierboven het begin van de trail en hiernaast de Emerald Pool)

Daarna liepen we door naar de Trafalgar Falls, bestaande uit twee watervallen: ‘father’ en ‘mother’. We kwamen bij een uitzichtpunt, waar vandaan we beide watervallen konden zien, waarna het pad stopte. Over de stenen klommen papa en ik naar boven, en na enig protest volgde mijn moeder ook. We hebben in verschillende baden bij de watervallen gezwommen, en even onder de ‘mother’ waterval gezeten. (op de foto Femke en Heinze onder de 'mother' waterval)

Daarnaast zijn we naar het zuiden van het eiland gelopen, waar mijn moeder en ik bij champagne reef zijn wezen snorkelen, waar kleine luchtbubbeltjes uit de bodem komen. Op het strand bij deze snorkelspot ontmoetten we een Noors jong stel, dat ons een lift gaf naar een strand waar je in van nature warme baden met een rum punch in de hand van de zon kon genieten.

Helaas werd het tijd voor mij om huiswaarts te keren. Hoe ik precies terug zou komen, was nog de vraag. Mijn terugvlucht vertrok vanaf Saint Lucia, maar daar per ferry of vliegtuig naartoe gaan kwam niet uit met de tijden. Daarom werd besloten om ‘eventjes’ om te varen. Op deze vaartocht zagen we de zeldzame beaked whale en dolfijnen. In de avond en nacht zag ik voor het eerst oplichtende algen. Weer aangekomen in Saint Lucia zetten mijn ouders mij af op het vliegveld, waarna ik huiswaarts keerde en zij hun reis vervolgden.