Het leven als landrot in FIJI

Het leven als landrot in Fiji
 
Zoals vermeld in ons laatste blog van begin januari, hebben we een huis gehuurd. Het ligt op ongeveer 10 minuten lopen van de marina. Heuvel op, maar dat wordt dan beloond met een fantastisch uitzicht! We kijken uit over de prachtige tropische tuin, met op de achtergrond de oceaan en in de verte eilanden. Voordeel ook van bovenop een heuvel zitten, is dat je vrijwel altijd een briesje hebt. Ook het aantal muggen is hier minder, maar nog steeds wel een probleem. Ik grap regelmatig dat ik toch zo’n lekker wijf ben. Alle muggen zijn dol op me. Je wilt je ook niet iedere dag met agressieve insectenspray inspuiten. En de mildere varianten zijn vaak niet afdoende. Toch wel regelmatig binnen in huis, dus. We hebben vrijwel dagelijks de airco een paar uur aan. In beide slaapkamers hangt een unit. In dit seizoen is de luchtvochtigheid erg hoog; vaak boven de 90%. Meestal heb je hier nog meer last van, dan van de warmte.

 
Maar wat doe je nou zoal de hele dag? Tsja, gewoon leven. Ik ga meestal een keer in de week naar Lautoka om boodschappen te doen. De bus stopt hier zo’n beetje voor de deur. Het is ook heel goedkoop: voor nog geen anderhalve euro kun je heen en weer. Je moet het wel goed timen, want de bus rijdt maar heel weinig. Als ik om 9.00 uur de bus neem, ben ik rond 9.25 uur in Lautoka. Rennen naar de supermarkt en daarna de groenten- en fruitmarkt en dan om 10.10 uur terug. De volgende bus gaat pas om 12.15 uur terug en die daarna zelfs pas 15.15 uur! We nemen ook wel eens een taxi terug, als we veel boodschappen hebben en/of de bus gemist hebben. Voor 6 euro zetten ze je voor de deur af. Hoewel niet duur, toch wel veel prijziger dan met de bus. Bovendien vind ik het ook wel leuk om met de locals in de bus te reizen. Soms neemt de bus een omweg en gaat hij over onverharde wegen, met veel kuilen. Een sportbeha is dan geen overbodige luxe.

De wekelijkse Fiji kookcursus op de marina

We hebben een tv gekocht. Die hadden we tot nu toe nog niet aan boord. Die tv staat nu in ons huis. Wat een genot! Lekker Netflix kijken en YouTube filmpjes. Ook gebruik ik programma’s op YouTube met Powerwalk en met Yoga. Lekker een beetje in conditie blijven op de tijd dat het mij uitkomt. Op de haven doet men iedere dag yoga van 7.00 tot 8.00 uur. Voor mij echt veel te vroeg. Eerst koffie.
Ik ben begonnen met het schrijven van mijn boek. Het zal gaan over onze belevenissen in de Pacific. We hebben zulke bijzondere plekken bezocht, dat het me leuk lijkt daar een boek over te schrijven. Ik gebruik onze blogs als basis en vul die aan met extra informatie over het betreffende land. Kort iets over de geschiedenis, staatsvorm, et cetera. Landen die ik beschrijf zijn Panama, Frans Polynesië, Samoa, Marshall Eilanden, Tarawa, Tonga en uiteraard uitgebreid over Fiji.
   
Omdat we van plan zijn om naar Indonesië te gaan, heb ik besloten om de taal te leren. Ik zit bijna dagelijks met DuoLingo te oefenen. Indonesisch is een eenvoudige taal qua grammatica; die ontbreekt vrijwel. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen hij of zij, tussen heden of verleden. Het lastige is om de woorden te leren, die vaak heel anders zijn dan in de ons bekende talen. Maar af en toe kom je ineens Nederlandse woorden verbasterd tegen. Pakaian (pakkie an) voor kleding, dasi voor een stropdas, pintar (pienter) voor slim. Grappig toch!?
 

In januari zijn we allebei jarig. Heinze wordt verrast met een vroeg verjaardagsdiner. Vrienden van ons vragen ons of we samen met hen komen eten op het resort, waar zij een huisje huren. Het is zo’n tien dagen voor Heinze’s verjaardag, dus we hebben echt niets door. Wanneer we aankomen in het restaurant, komen daar nog vier andere vrienden van ons aan. We krijgen een borrel, diner en verjaardagstaart aangeboden. Geheel omlijst met muziek van twee muzikanten. Echt geweldig en heel gezellig. Ik krijg ook een onverwacht verjaardagscadeau dit jaar: een cycloon met de naam Anna! Is dat nou niet bijzonder!? Gelukkig richt ze in onze omgeving weinig schade aan. Heinze en ik vieren mijn verjaardag later nog met een paar dagen in een hotel, met een heerlijke massage en uit eten met vrienden. Niks te klagen, dus.
 

Heinze gaat vrijwel dagelijks naar de marina om aan onze eigen boot te werken, maar ook om anderen te helpen. Hij heeft inmiddels de status bereikt van de man die alles weet, dus er wordt vaak een beroep op hem gedaan. En hij doet het (meestal) met liefde.
 
Het leven in een huis in Fiji kent zoal geheel eigen uitdagingen. Het huis is mooi stevig, dus we maken ons meestal niet zo’n zorgen over het weer. Al vallen hier af en toe enorme zware regenbuien, waait het soms heel hard en zijn er bij tijd en wijle hele zware onweersbuien. Soms valt de stroom ineens uit. Meestal maar voor een paar uur, maar het is dan gelijk echt aardedonker, ’s avonds en ‘s nachts. We hebben een lampje op zonne-energie en er liggen kaarsen. Maar die moet je dan wel weten te vinden, in het stikdonker. Op een vaste plaats neerleggen en op de tast zien te vinden, is het devies. Het water wordt ook af en toe afgesloten. Tijdens en na een cycloon is dat bekend, maar soms word je erdoor overvallen. Meestal is de duur beperkt, dus valt het ongemak mee.
 
Dan heb je nog het ongedierte. In het begin vinden we nog wel eens een megagrote kakkerlak in huis. Het meest extreem is de kakkerlak die bij ons in bed loopt. Terwijl wij erin liggen….echt smerig! De laatste tijd zie ik ze veel minder vaak. Ik weet niet hoe dat komt, misschien het seizoen? Mieren vind je ook echt overal. Uiteraard als je eten laat liggen, maar ook op allerlei andere plaatsen. We hebben gekko’s in huis. Die vinden we leuk en nuttig. Maar gekkopoep is kennelijk een traktatie voor mieren; die komen er in grote getalen op af. We hebben een duidelijk grotere gekko, die noemen we godzilla. Zij maakt een soort hijgend geluid, heel apart. We zien een keer dat ze een grote kakkerlak opvreet. Applaus!
Op een dag zie ik een soort modderig plasje op de grond liggen in de badkamer. Daar baal ik van, want ik heb hem net schoongemaakt. We snappen niet waar het vandaan komt. Tot we een flinke maat pad zien zitten, verdekt opgesteld achter de wc-pot. Die padden komen door de afvoer, of door het toilet naar boven gezwommen. Dat wisten we niet, dus later gebeurt het nog een keer. Ze laten zich gelukkig makkelijk vangen en buiten zetten. In de badkamer zit een afvoer in de vloer zonder rooster. Dat hebben we nu afgedekt en het toilet doen we sindsdien altijd dicht. Geen last meer gehad.
We hebben nog een gast, waar we minder blij mee zijn: naar onze normen hele grote spinnen. Het schijnen “Huntsman spinnen” te zijn. Op zich ongevaarlijk, maar ze kunnen wel bijten. Van insectenverdelger worden ze alleen maar een beetje dizzy, maar ze lopen nog net zo hard en gaan er niet van dood. Meppen dan maar. Gelukkig komen ze niet zo vaak.
 

Dieren waar we wel blij mee zijn, zijn de honden van onze verhuurder. Frances en Illy komen iedere dag wel even een koekje halen en knuffelen. Frances is een oudere hond. Ze ligt ’s nachts vaak bij ons voor het terras, goede bewaking. We hebben overigens ook een elektronisch alarmsysteem; dat zetten we iedere nacht aan. Het komt helaas wel voor dat er in deze buurt ingebroken wordt, maar wij voelen ons zo wel veilig.
 
Ik heb het geluk dat ik mee kan werken aan een project rondom het conserveren en herstellen van koraal, hier op een eiland vlakbij (Malolo). Ik ga er met de ferry naartoe en verblijf twee weken in een huisje op het verder gesloten resort. Klinkt heel luxe, maar dat is het niet echt. Je werkt en eet samen met het team; je bent zeker geen resortgast. Ik heb het reuze naar mijn zin. Ik heb er een aparte blog over geschreven, dat gepubliceerd is bij dewereldwijven EN ons vorige blog.
Het team van Plantation Island Resort heeft op 1 april een afspraak bij Tourism Fiji. Ze geven een verrassingsoptreden, om te herdenken dat het resort nu alweer een heel jaar gesloten is vanwege Covid-19. Ze hebben een “Jerusalema” ingestudeerd, opgeleukt met Fijian invloeden. Om hen te steunen, ga ik er samen met een andere vrijwilligster naartoe. Het team zingt en danst; het is een hele leuke happening. En gaat de hele wereld over via Facebook. Naderhand sta ik even na te praten met de “acting CEO” van het toerismebureau, de baas zeg maar. Hij geeft aan erg geïnteresseerd te zijn in mijn blog. Het schijnt dat er een medewerker is, die Nederlands spreekt. Ik heb mijn blog aan hem gestuurd en heb een leuke reactie ontvangen. Wellicht gaan ze het gebruiken in de promotie in Nederland van het toerisme naar Fiji. Zou leuk zijn.
 

En nu zijn we aan het einde van het cycloonseizoen en ook aan het einde van de huur van ons huis. Het verblijf in het huis heeft deze periode aangenaam gemaakt. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik er erg tegenop zag, om gedurende het cycloonseizoen hier in Fiji te zijn. Het klimaat is onaangenaam in deze periode: (zeer) hoge luchtvochtigheid, veel langdurige tropische regen, cycloondreiging en veel muggen. Het huis is een “lifesaver”.  We waren van plan om eind april weer aan boord te gaan wonen. Helaas gooit Corona ook hier in Fiji roet in het eten. Zo zonde, de samenleving in Fiji was al meer dan een heel jaar coronavrij. Echter, waarschijnlijk doordat medewerkers van de grensbewaking en/of een hotel, waarin binnenkomende reizigers 14 dagen in quarantaine moeten verblijven, zijn er nu toch een paar gevallen binnen de gemeenschap. In Fiji neemt men geen halve maatregelen: een ziekenhuis, waar een coronageval geconstateerd wordt op een andere afdeling dan de corona-afdeling, wordt dezelfde dag nog geheel afgesloten van de buitenwereld. Personeel mag niet naar huis en  personeel wat al naar huis vertrokken is moet direct terugkomen. Niemand mag nog in of uit het ziekenhuis. Cordon soldaten eromheen.

Ook onze huiseend "Ducky" moet een  mondkapje op

Gelukkig kunnen wij wel bij vrienden op bezoek
in het naastgelegen resort en lekker eten

Een groot deel van de hoofdstad Suva krijgt een heel weekend een strenge lockdown opgelegd. De enige reden om op straat te mogen zijn, is als er een medische urgentie is. Of als je een ontheffing gekregen hebt. Voedselpakketten worden aan huis uitgedeeld. Achteraf zegt de regering dat het een groot succes was. Ze hebben maar enkele arrestaties hoeven te verrichten. Wij, in de buurt van Lautoka, zitten in een zogenaamde containmentarea: we mogen deze regio niet uit, ons wordt dringend verzocht zoveel mogelijk thuis te blijven en om alleen om noodzakelijke redenen de deur uit te gaan. Supermarkten, apotheken en banken zijn wel open, verder is ongeveer alles gesloten. Er is iedere dag een persconferentie door de Minister of Health. Het vaccinatieprogramma is ook van start.

In de rij voor de vaccinatie

Wij zijn blij dat we op 5 mei onze eerste vaccinatie (met AstraZenica) gekregen hebben. Via Covax en donaties van andere landen druppelen de doses binnen. Hopelijk duurt deze situatie niet meer lang, maar we hebben er een hard hoofd in. Varen mag ook niet….Op 14 mei loopt de huur van ons huis af. En gaan we weer aan boord wonen. En dan verder? Geen idee!

Inmiddels hebben we de haven verlaten (begin juni) en varen we weer op zoek naar nieuwe avonturen. Wel in Fiji omdat de grenzen van Aziatische landen gesloten zijn.

 
 
 

TUINIEREN IN DE OCEAAN Is het te laat om het koraal te redden?

Artikel van Anneke gepubliceerd op:

- https://dewereldwijven.com/?s=fiji
- https://dewereldwijven.com/2021/04/11/anneke-tuiniert-oceaan-fiji-koraal-redden/ 

TUINIEREN IN DE OCEAAN

Is het te laat om het koraal te redden?

5 april 2021

Fiji

 

Koraalriffen over de hele wereld worden bedreigd. Door klimaatverandering, door vervuiling en ook door overbevissing. Volgens verschillende experts zullen de meeste koraalriffen tegen 2050 verdwenen zijn. Zijn deze belangrijke ecosystemen nog te redden? En waarom zou dat nodig zijn?

Fiji is een droombestemming voor velen. De prachtige natuur, de interessante cultuur en de vrolijke, hartelijke mensen vormen de ideale mix voor een geweldige vakantie. Onderdeel van de prachtige natuur zijn de vele schitterende koraalriffen, die het duiken en snorkelen in het warme water tot een onvergetelijke ervaring maken.

Koraal is van levensbelang
Echter, deze prachtige koraalriffen worden ernstig bedreigd. Dat is niet alleen een klap voor het toerisme, waar Fiji in grote mate van afhankelijk is, maar ook voor het voortbestaan van vele kleinere en grotere eilanden in de Pacific. Jaarlijks worden al meerdere eilanden opgegeven, door de stijging van de zeespiegel. Koraalriffen groeien echter mee met de verhoging van het water en kunnen derhalve de kust beschermen. Ook is het koraal een geweldige schuilplaats en broedplaats voor vis. Niet alleen mooi, maar dus van levensbelang!

 

Mangroveplantjes bedekt met zeewier

Gelukkig is er niet alleen slecht nieuws. Er worden vele studies verricht naar de conservatie en het aanplanten van koraal. Ik hoor dat je als vrijwilliger mee kunt werken aan één van de projecten, bij Plantation Island Resort op het eiland Malolo, hier niet ver vandaan. Ik meld me gelijk aan!

 

Mijn belevenissen

Op vrijdag 5 maart vertrek ik naar Plantation Island Resort. Ik vind het geweldig dat dit resort, ondanks dat het vanwege Covid-19 al een jaar gesloten is, het coral farming project laat doorlopen. Ze hebben twee lokale, afgestudeerde marine biologen in dienst. Ze bieden verblijf en maaltijden aan vrijwilligers, die deelnemen aan het project.

De grote inspirator voor dit project is Dr. Austin Bowden-Kerby. Oorspronkelijk afkomstig uit de VS, woont deze zestiger bijna zijn hele leven in Fiji. Hij doet al sinds 1980 onderzoek naar het herstellen en beschermen van koraalrif. Op YouTube kun je een inspirerende TEDX TALK van hem vinden, over dit onderwerp: http://www.youtube.com/watch?v=7PRLJ8zDm0U

Ik heb het geluk dat deze inspirerende man de eerste week van mijn verblijf ook aanwezig is en volop vertelt over het project. Hij is de supervisor van dit project en ook van soortgelijke projecten op andere plaatsen in de Pacific. Beide marine biologen, Keleni en Sarah, zijn continu met dit project bezig. Ze krijgen daarbij hulp van vrijwilligers: jonge afgestudeerde Fijians, maar ook van bijvoorbeeld zeilers, zoals wij. Ik ben twee weken vrijwilliger, samen met twee Amerikaanse dames, een meisje van 13 jaar (dochter van zeilers) en vier jonge, net afgestudeerde Fijians. Als het resort open is, wordt ook veel tijd besteed aan educatie van gasten. Wij krijgen deze week 60 schoolkinderen op bezoek. Zij krijgen les over het koraalproject, over suiker in de voeding en over het milieu. Ze krijgen een lekkere lunch (pizza), iets lekkers en hebben een geweldige dag!

 

Supercoralen in nurseries

In de buurt van het resort zijn verschillende riffen. Het bijzondere van deze plek is dat er drie riffen zijn: een groot buitenrif, een binnenrif en een kleiner rif vlakbij het resort. De temperatuur van het zeewater en de samenstelling ervan verschilt bij deze drie riffen. Sarah en Keleni beoordelen de koralen op deze riffen. Gaat het goed met de koralen op deze riffen, groeien ze of gaan ze dood?

 Het is welbekend dat koraal doodgaat van hoge(re) temperaturen van zeewater. Op verschillende plekken en daarmee bij verschillende temperaturen hebben we “nurseries”.  Levend koraal wat gevonden is op plekken waar de rest van het koraal doodging, wordt verder gekweekt en vermenigvuldigd. Deze koralen worden “super koralen” genoemd, omdat ze bestand zijn tegen hogere temperaturen. Ze kunnen daardoor een belangrijk onderdeel vormen van het herstellen en in stand houden van koraalriffen. Als de koralen in de nurseries voldoende gegroeid zijn, worden ze uitgeplant. Koraal heeft ander koraal in de nabijheid nodig, om te kunnen vermenigvuldigen. Het uitplanten van koraal stimuleert dus ook de vorming van nieuw koraal op die plekken.

 

dr. Austin geeft uitleg aan schoolkinderen over de vernietigende Crown of Thorn zeesterren

Op zoek naar de vernietigende Starfish

Op het rif zoeken we naar Crown of Thornes Starfish, een soort stekelige zeester, die koraal vernietigt. Ze houden zich overdag meestal schuil onder tafelkoraal. Wij sporen ze op en doorboren ze met een stuk betonijzer. Vervolgens nemen we ze mee naar de kant, waar ze gedroogd worden. Het is goed kippenvoer en is een prima organische vervanger van kunstmest.

Als je ze in het water laat, ook als je ze in tweeën hakt, groeien ze gewoon weer aan. In Australië injecteert men ze met een zuur, maar deze optie is beter, vind ik. Ze kunnen lelijk steken. Hier kan ik helaas vanuit eigen ervaring over meepraten. Zwelling, een blauwe plek en pijn, maar gelukkig niet gevaarlijk. Het tegengif zit in het beest zelf: oranje smurrie aan de onderkant. Ik hoor later dat we in deze twee weken gezamenlijk 255 Crown of Thornes Starfish aan land gebracht hebben!

 

Een vishuisje dat de vrijwilligers hebben gemaakt zodat vissen een schuilplaats hebben

We redden Giant clams

Ook kijken we naar omgevallen stukken koraal. Als ze nog levensvatbaar zijn, draaien we ze terug. Of nemen we ze mee naar een van onze nurseries. Daar kunnen ze dan weer verder uitgroeien,  tot ze groot genoeg zijn om uit te planten. Uit onderzoek en ervaring is gebleken, dat een stukje koraal, los van het moederkoraal, vele malen sneller groeit.

We zijn ook altijd op zoek naar Giant Clams, een soort grote oester. De grootste bedreiging van deze dieren is de mens. In Fiji worden ze beschouwd als een delicatesse. Ze worden geoogst voor ze de kans krijgen volwassen te worden en voor nageslacht te zorgen. Gevolg is dat ze met uitsterven bedreigd worden. Als wij een giant clam zien op het rif die we kunnen oogsten zonder het te doden, nemen we het mee. We hebben drie kooien onder water met een slot erop, waarin ze verder kunnen groeien. Ook voor de giant clam, net als voor het koraal, is het belangrijk om dicht bij elkaar te zijn, voor de reproductie. Eitjes en sperma worden in het water losgelaten (spawning). Die kunnen elkaar alleen vinden, als ze in elkaars nabijheid zijn.

Beach clean-ups 

Verder doen we nog beach clean-ups, waarbij we mangrovezaden verzamelen, zeewier en afval. De mangrovezaden planten we in plantenbedden. Het zeewier is goede organische mest daarvoor. Als de mangroveplantjes aangeslagen zijn en blaadjes hebben, worden ze uitgeplant op plekken waar de mangrove en/of kust beschadigd is. Mangrove vormt een goede kustbescherming en is de enige plant die in zout water kan groeien.

Daarnaast bouwen we vishuisjes. We verzamelen stenen, die we met cement aan elkaar maken tot een vishuisje. Die plaatsen we in elkaars nabijheid in zand of zeegras, om er vis naar toe te lokken en die een schuilplaats te bieden. Vissen blijven slechts kort op plekken waar weinig beschutting is. Op de top van een vishuisje plaatsen we een mooi koraal. Koraal trekt een klein, plankton etend visje aan, dat het koraal schoon houdt. Die kleine visjes trekken weer grotere vissen aan. Op deze manier stimuleer je de visstand, bouw je nieuw koraal en ben je te ver voor bijvoorbeeld Crown of Thornes Starfish; die komen niet zover buiten het rif.

Ik heb het enorm naar mijn zin. Twee weken dagelijks snorkelen op prachtige plekken en ook nog nuttig werk verrichten, dat is toch geweldig!

Ik ben het Plantation Island Resort erg dankbaar voor deze ervaring. Na afloop word ik door mijn man en een vriend met de zeilboot opgehaald. Moe, maar voldaan weer terug naar huis.

Ik hoop oprecht dat ook andere resorts, in Fiji maar ook elders, soortgelijke initiatieven ontplooien. Goed voor de lokale bevolking, voor de natuur en voor het toerisme.    

 Nog een paar foto's

Een voorbeeld van een Giant Clam
Kunnen 1 meter lang worden en hebben allerlei kleuren

 

 

Time flies, when you are having fun! FIJI najaar 2020

  Time flies, when you are having fun!  

Fiji heeft veel eilanden, goed navigeren

Ons laatste blog eindigde ermee dat we naar de Lau-groep zouden vertrekken,  vanuit Savusavu. We zijn inderdaad in Vanua Balavu in de noordelijke Lau-groep aanbeland, in de prachtige bay of Islands.  Hier zijn we eerder geweest.  Omdat het een prachtige plek is, met ook een aantal mooie snorkelplekken met geweldig koraal, wilde ik graag nog eens terug.  Bovendien stond de wind niet gunstig om naar Fulaga in de zuidelijke Lau-groep te varen en is dit een goede tussenstop.

Dan lees ik op Facebook een bericht dat Indonesië haar grenzen geopend heeft voor zeiljachten.  Dát is interessant! Gezien het matige internet en ook de betere faciliteiten in Vuda marina,  besluiten we de volgende dag het anker uit de grond te trekken en terug te varen naar de haven, 48 uur varen. Terug in de haven besteden we veel tijd aan het uitzoeken van o.a. visumvereisten, contact leggen met de haven op Lombok (Indonesië), die dit faciliteert, etc. We komen erachter,  dat de tijd om nu te vertrekken ongunstig is.  We wisten wel dat het aan de late kant was, maar voor je alles geregeld hebt, is het eigenlijk te laat.  Je moet rekenen op zo'n 4 weken varen.  En het cycloonseizoen boven Australië zou dan al begonnen zijn. En als je dan aankomt in Lombok, is het regenseizoen daar begonnen. Lang verhaal kort: we besloten er vanaf te zien.

Weer eens dolfijnen voor onze boeg

Tsja, wat doe je dan? Dan ga je gewoon weer lekker in Fiji rondvaren. We genieten wederom van de Yasawa’s en ontdekken zowaar nog nieuwe plekken.  Zo liggen we een aantal dagen bij Waya, bij Telobi. Na het doen van de Sevusevu (het aanbieden van kava aan de chief), worden we hartelijk in het dorp verwelkomd. Een lokale dame biedt aan om voor ons te koken, die avond. Normaal gesproken is dit dorp vrij toeristisch,  maar nu komen er natuurlijk heel weinig mensen. Het is wel duidelijk, dat deze dame er iets aan wil verdienen. Niks mis mee, natuurlijk.  In de avond gaan we dus keurig in onze sulu’s naar de kant. We zijn iets te vroeg en worden vriendelijk verzocht om nog een wandeling te gaan maken. Bij terugkomst is, zoals hier gebruikelijk is, een loper op de grond gelegd, waarop “de tafel” gedekt is. Ook liggen er twee halskettingen klaar, voor ieder van ons één. De kralen zijn van papier gemaakt. De kokkin en haar man eten niet samen met ons; dat is in Fiji wel gebruikelijk, om niet met de gasten mee te eten. Maar na enig aandringen vanuit ons, mag hun dochtertje wel mee-eten.  We eten heerlijk en uiteraard laten we een behoorlijke bijdrage achter.

Twee plaatjes van het eiland Waya vanaf onze ankerplaats

dit huis heeft een buitenkeuken

hier zie je duidelijk de karakterestieke keuken

varkenshokken tegen de rotswand gebouwd

onze kralenketting van krantenpapier

De dorpelingen zijn erg vriendelijk voor ons. We kopen wat groenten en fruit bij de chief.  Ook worden we uitgenodigd bij het plukken van mango's.  Die zijn nu rijp. Er is een overvloed aan mango's.  Er liggen er ook veel op de grond te rotten. Je ruikt de geur van gisting werkelijk overal, niet lekker. De mango’s vers van de boom zijn verrukkelijk. De overheid is bezig om waterbronnen aan te leggen.  In de winter is het vaak erg droog en op deze manier worden de dorpelingen en de school voorzien van drinkwater. Bijzonder om dit te zien. En zoals gewoonlijk: één iemand aan het werk en een stuk of vier kijkers, uh opzichters.

dit kind bleef mango's eten

plaatselijke "schoolbus"

heerlijke fruit en groenten

waterputten boren

We liggen nog een paar dagen in the Blue Lagoon en gaan nog een baaitje verder naar Malakati, óók een nieuwe plek voor ons. Jammer genoeg loopt de swell (deining) erg de baai binnen. Aangezien we verwachten dat die alleen maar zal toenemen,  vertrekken we de volgende dag alweer.

Heinze ligt hier met zijn hoofd op de traditionele hoofdsteun
In Fiji worden deze houten verhogingen zoals hier gebruikt om te rusten, te kletsen etc.

Een vriend van ons heeft pech met zijn boot. Hij lag bij een resort aan de mooring. Maar die mooring bleek niet onderhouden en doorgeroest. Hij is dus losgeslagen en met zijn boot tegen de rotsen/het rif geschuurd. Inmiddels ligt de boot in Savusavu. Vanwege schade aan de schroef kan hij niet goed op de motor varen; maximaal 1 à 2 knoop. Natuurlijk moet de boot terug naar Vuda voor reparatie. Wij bieden aan om met hem en nog een vriend mee te varen.  Het is zo'n 275 nm (ruim 500KM) naar Vuda,  dat is dus 1,5 à 2 dagen zeilen. Wij vliegen met zijn vieren naar Labasa. Super leuk om Fiji vanuit de lucht te zien!  Je snapt dan wel waarom je al die waypoints voor de navigatie nodig hebt,  zóveel riffen en rotsen! Vanuit Labassa gaan we met de auto naar Savusavu. Het blijkt dat onze vriend een hotelkamer voor ons geboekt heeft. Mét airco,  een goed bed en een lekkere douche, heerlijk! ’s Avonds eten we bij de Copra Shed, altijd weer lekker.  De volgende dag besteden we aan het voorbereiden van de tocht. Inkopen doen, boot klaarmaken,  etc. De ochtend daarna gooien we de trossen los.  We hebben een heerlijke zeiltocht naar Vuda, waar we in de volgende nacht aankomen.  We pikken de quarantaine mooring op, die daar voor de deur ligt. De volgende ochtend lopen we de haven binnen.  Het was een leuke trip.

Wij bij het schip van onze vriend
onder: Heinze met die vriend

Wij houden er niet van om in de haven te liggen.  Na provianderen en dergelijke vertrekken we dus weer. Om 2 dagen later terug te keren naar de haven, vanwege een cycloondreiging.  Nou, die kwam er!  Zware cycloon Yasa, categorie 5, heeft Fiji op 17 december geraakt. Gelukkig voor ons is ze tussen de twee eilanden door getrokken.  Wij hebben betrekkelijk weinig last gehad. Flinke wind, natuurlijk.

Over onze belevenissen heb ik een blog geschreven.H et is als vorige post opgenomen in dit blog EN gepubliceerd bij dewereldwijven:

https://dewereldwijven.com/2021/01/07/door-oog-naald-cycloon-fiji-zeilen-zeilboot

 

Cycloon voorbereiding:
De schepen worden aan de achterkant met kettingen vasgelegd
De boeg met touwen aan moorings en met de ankerketting aan het wagenwiel

Inmiddels hebben wij een huis gehuurd in de buurt van Vuda marina voor de duur van het cycloonseizoen (december t/m april). Hier hebben we de kerstdagen en oud en nieuw gevierd,  mét oliebollen. We zijn weer even landrotten!

 

Corona: in Fiji is geen Corona, soms komen mensen met een Fiji paspoort binnenvliegen, die moeten dan een aantal weken in quarantaine in speciale hotels. Die “binnenvliegers” hebben soms Corona. Wij kennen hier dus geen anderhalvemeter samenleving, mondkapjes of iets dergelijks.

Heerlijk vrij!

 

 

 

Door het oog van de naald

 

door Anneke van der Heide - gepubliceerd op 7 januari bij dewereldwijven

https://dewereldwijven.com/2021/01/07/door-oog-naald-cycloon-fiji-zeilen-zeilboot/

Wij liggen heerlijk ‘op anker’ in een baaitje bij Musket Cove op de Fiji eilanden; een populaire plek bij cruisers, zoals de rondvarende zeilers vaak genoemd worden. Wij houden altijd het weer in de gaten. Je moet wel, als zeiler. Zeker nu het officiële cycloon-seizoen hier net begonnen is. Zonder het Coronavirus waren we hier niet meer geweest, maar goed…

Het is dinsdag 8 december. We zien op één van de weermodellen, die we altijd raadplegen, een cycloon aankomen. Maandag leek die nog ver weg te zijn, maar we vertrouwen het toch niet. Woensdagochtend checken we het nogmaals, maar het ziet er nog steeds niet goed uit. Better safe, than sorry. We besluiten dus terug te keren naar Vuda marina; de haven waar je redelijk veilig ligt, tijdens een cycloon. Je wilt tijdig terug zijn, om je schip zo goed mogelijk voor te bereiden. Dat kost je minimaal een dag of twee.

De voorbereiding

Vuda marina is een ronde haven. In het midden is een groot tandrad van een oude fabriek afgezonken. Voorafgaand aan een cycloon worden de ankerkettingen van alle schepen, die in het water liggen (er liggen er ook op het land), vastgemaakt aan dit tandrad. Ieder schip spant haar ketting aan. Aan de spiegel (kont) van het schip bevestigen we kettingen en touwen naar de kant.

Om zo min mogelijk vatbaar te zijn voor de wind, halen we alle zeilen eraf. Ook gaat de sprayhood (buiskap) en de bimini (zonnescherm) eraf. Een zware klus! De stootwillen worden vastgebonden, met touwen onder het schip door. Als de schepen erg bewegen, kunnen die stootkussens zich anders naar boven werken en hebben ze natuurlijk geen nut.

De weersvoorspelling

Uiteraard bekijken we iedere dag meerdere keren, na iedere update, de weersvoorspellingen. Helaas, helaas, het lijkt er toch echt op dat die cycloon Fiji gaat raken. Soms lossen cyclonen toch nog op, soms kiezen ze een ander pad, maar deze komt toch echt onze kant op. We moeten er rekening mee houden dat we vol geraakt zullen worden. En het is een cycloon van de zwaarste categorie, categorie 5.

In de haven is het een drukke bedoening. De meeste mensen zijn behoorlijk nerveus. De medewerkers zijn druk met het aan de kant maken van het terrein. Alles kan rond gaan vliegen, als de wind eronder komt. Van de eilanden komen de kleinere motorbootjes binnen, die op de kant gezet worden en vastgebonden. Booteigenaren zijn druk in de weer om hun boot zo goed mogelijk vast te leggen en klaar te maken. Alle losse zaken van het dek afhalen, et cetera. En natuurlijk boodschappen doen! Tijdens de cyclonemeeting, ter voorbereiding, wordt benadrukt dat je zo’n veertien dagen zelfvoorzienend moet kunnen zijn. De meeste cyclonen gaan gepaard met hevige regenval. Wegen spoelen weg, bussen rijden niet, winkels gaan dicht, oogsten gaan verloren, elektriciteit wordt preventief afgesloten en drinkwater is de eerste tijd vaak vervuild vanwege de regen en modder. Wonder boven wonder blijft internet vaak intact.

hoe paarser hoe harder de wind

En dan:

Zien we steeds meer tekenen in de weermodellen dat de cycloon niet aan onze kant van het eiland zal passeren, maar tussen de 2 grote eilanden door zal gaan. Voor ons op Viti Levu, bij Lautoka, goed nieuws. Voor de mensen op Vanua Levu, het 2^e grote eiland van Fiji, slecht. Uiteindelijk komt cycloon Yasa op donderdag 17 december aan land. Ze gaat tussen Viti Levu en Vanua Levu door.

Ze richt grote schade aan op Vanua Levu, waar de bekende zeilersplaats Savu Savu ligt. Een aantal schepen, waar gelukkig niemand aan boord was, liepen op de rotsen of zijn zelfs gezonken. Op luchtfoto’s is te zien dat op sommige plekken 80% van de huizen verwoest zijn. De huizen in Fiji zijn over het algemeen erg eenvoudig, met weinig inventaris. Voordeel is dat ze daardoor ook snel weer te herbouwen zijn.

Ook op de bij Vanua Levu nabij gelegen eilanden, zoals Koro, is het heftig. Later vernemen we dat er vier mensen omgekomen zijn in Fiji als gevolg van Yasa.

Bij ons is het gelukkig erg meegevallen. We hebben flinke wind gehad en regen. Maar al snel hervat het normale leven zich al weer behoorlijk. Op de haven gaan het winkeltje en het restaurant weer open. In de avond is het gezellig in de bar. Iedereen is erg opgelucht, dat we er zo goed vanaf gekomen zijn. Maar uiteraard zijn we enorm begaan met de mensen waar Yasa wel huisgehouden heeft. Er komen allerlei initiatieven van de grond, om zoveel mogelijk hulp te gaan bieden. Zo zijn er geldinzamelingen, voedselinzamelingen en gaan er zeilers met goederen naar getroffen gebieden. Ook grote bedrijven en de overheid gaan naar getroffen gebieden om te helpen.

Helaas is het cycloonseizoen pas net begonnen. We houden er rekening mee, dat we nog een paar keer met dit scenario te maken zullen krijgen. Hopelijk komen we er dan weer zo goed vanaf en zijn de komende cyclonen minder zwaar dan Yasa.